Маъмурий ҳуқуқбузарлик тўғрисидаги кодекснинг 42-моддасига мувофиқ, фуқароларнинг тарбия ва таълим беришда тилни эркин танлашдан иборат ҳуқуқларини бузиш, тилдан фойдаланишда тўсқинлик қилиш ва чеклаш, давлат тилини, шунингдек Ўзбекистон Республикасида яшовчи бошқа миллатлар ва элатларнинг тилларини менсимаслик, —

базавий ҳисоблаш миқдорининг бир бараваридан икки бараваригача миқдорда жарима солишга сабаб бўлади.

Мамлакатимизда “Давлат тили ҳақида”ги Қонун қабул қилинган куннинг улкан тарихий ўрни ва аҳамиятига бу қадар юксак эътибор қаратилаётгани бежиз эмас. Чунки ушбу сана маънавий ва маърифий, ҳуқуқий ва сиёсий жиҳатдан ниҳоятда муҳим аҳамиятга эга.

Мазкур норма нафақат давлат тилини, балки юртимиз ҳудудида яшовчи бошқамиллат ва элатларнингтилларига ҳурматсизлик бўлганда, тўсқинлик ва чеклаш каби ҳаракатларда ҳам жавобгарликни назарда тутади.