Чўпон ўтовида эр-хотин тортишиб қолди. Хотин кўзида ёш билан зорланди:

–Жониворнинг қорнида боласи бор экан, гуноҳга ботибсиз, бекор отиб, жонига жавр қилибсиз.  Уволи ёмон. Боламизга урмасин деб қўрқаман.

Эркак бешафқат қўл силтади:

–Эйй, қаердаги гапларни топасан, бутун умр қилиб юрган ишим бўлса... Ундан кўра   милтиқни олиб бер,  имиллама,  кечга ошналаримни чақирганман, битта кийик етмайди, яна биттасини отиб келишим керак. Ўғлингни ҳам чақир, олиб кетаман.

         Баланд  тоғ этагида ястанган  қир- адир бетакрор.  Оҳу тоғнинг энг баланд чўққисига чиқди. У гўёки охирги марта юксакликдан самога гўзал нигоҳ ташлаётгандек эди. Қуёшнинг заррин нурлари  гўзал жониворнинг кўзларини қамаштирди...

Тоғлар бағрига даҳшат акс-садо берди. Қарсиллаб узилган ўқ тегиб, тошларга урилиб, пастга тушаётган ярадор оҳунинг кўзлари тўла ёш,  оғзи эса  тўла қон эди...

Ўлжасининг пастга тобора яқинлашаётганини кўриб севинган эркак уни тутиб олишга шошарди. Унинг кўзлари беихтиёр ўзидан нарида кўзи очиқ  ҳолда қотиб қолганча ерда ҳушсиз ётган боласига тушиб, чинқириб юборди, қўлидаги қуролини пешонасига қадайдиган даражада ақлдан озаёзди. Чунки... судралиб кетаётган илоннинг заҳрига бардош беролмай, жони узилган болакай унинг яккаю ёлғизи  эди...

 Қайтар дунё даҳшатли  қайтган эди...

Маруса ҲОСИЛОВА,
журналист